Het begon als een onschuldige routine: eens per maand kleedde mijn vrouw zich netjes aan voor een etentje met vriendinnen. Maar op een avond onthulde een simpel sms’je een leugen die ik niet had verwacht.
Ik heb nooit twee keer nagedacht over de maandelijkse “diners met de meiden” van mijn vrouw. Ze begonnen al heel vroeg in ons huwelijk – ongeveer zes maanden geleden – en ze introduceerde ze als een manier om contact te houden met haar vriendinnen.
‘Het is belangrijk dat we tijd hebben voor de meisjes,’ zegt ze, terwijl ze haar krullen uit haar gezicht veegt terwijl we in de keuken staan. ‘Je vindt het niet erg, toch?’
Een stel in gesprek in de keuken | Bron: Midjourney
‘Natuurlijk niet,’ antwoordde ik, en dat meende ik. Ik vond het fijn dat ze haar eigen dingen te doen had. Wie was ik om hem eens per maand een uitje te ontzeggen? Meestal greep ik de gelegenheid aan om wat vrije tijd in te halen of films te kijken die zij niet kon uitstaan. Het was… normaal.
‘Is deze jurk niet een beetje te chic voor margarita’s en nacho’s?’ plaagde ik haar wel eens terwijl ik toekeek hoe ze een elegante zwarte jurk dichtknoopte die haar figuur perfect accentueerde.
Echtgenoot kijkt toe hoe zijn vrouw zich aankleedt | Bron: Midjourney
Ze glimlachte me toe via de spiegel. “Je bent eigenlijk een man. Vrouwen vinden het leuk om zich mooi aan te kleden, al is het maar voor zichzelf.” Toen pakte ze haar tas, kuste me en verdween door de deur, het tikken van haar hakken galmde door de gang.
Vijf jaar lang ging dit zo door. Vijf jaar lang waren er volkomen onschuldige feestjes. Ik schonk er geen aandacht aan – tot vorige week, toen ze uit eten ging met vriendinnen en mijn telefoon rinkelde. Ik pakte hem gedachteloos op, in de verwachting een willekeurig spambericht of melding te zien. Het bericht deed me versteld staan:
“Ik weet dat je niet geïnteresseerd bent in onze traditionele familiediners, maar de jongere broer van je vrouw heeft dit voor je getekend.”
Ze was mijn schoonmoeder.
Close-up van een persoon met een kop koffie en een smartphone | Bron: Pexels
Ik fronste mijn wenkbrauwen. Traditionele familiediners? Dat sloeg nergens op; mijn vrouw had het daar nog nooit over gehad. Nooit.
Er zat een foto bij. Ik opende hem, met bepaalde verwachtingen… nou ja, ik wist het niet zeker. Op het eerste gezicht leek ze onschuldig genoeg – haar jongere broer, Sam, met een tekening in kleurpotlood van wat ik aannam een hond was. Maar het was niet Sam die mijn aandacht trok.
Dit was het tafereel achter hem.
