‘Mam!’ riep Brad geschrokken uit. Hij greep een servet en klopte nutteloos op mijn schouder. ‘Chloe, het spijt me zo. Mam, ben je nou helemaal gek geworden?’
‘Ik bescherm je!’ siste Agnieszka, terwijl ze zwaar ademhaalde. ‘Kijk naar haar. Ze is een wrak. Ze hoort hier niet thuis. Ga mijn huis uit! Je bent mijn zoon niet waardig. Je bent gewoon een armzalig, zielig meisje.’
Langzaam veegde ik een druppel crème van mijn wang. Ik keek naar Brad. Ik wachtte tot hij zou schreeuwen. Ik wachtte tot hij een verontschuldiging zou eisen. Ik wachtte tot hij met me mee zou gaan.
In plaats daarvan keek Brad naar zijn moeder, vervolgens naar mij, en zuchtte.
‘Chloe… misschien moet je vanavond naar een hotel gaan,’ fluisterde hij. ‘Laat haar even afkoelen. Ze… ze is gewoon erg gepassioneerd.’
Gepassioneerd.
Dat was het moment waarop de liefde stierf. Ze doofde niet uit; ze doofde uit als een kaars die in het water valt.
Ik stond op. Soep druppelde van mijn jurk op de houten vloer.
‘Je hebt gelijk, Agnes,’ zei ik. Mijn stem was kalm. Angstaanjagend kalm. ‘Ik hoor hier niet thuis.’
Ik greep in mijn doorweekte tas en haalde mijn telefoon eruit.
‘Wat ben je aan het doen?’ snauwde Agnes. ‘Een taxi aanhouden? Zorg dat je contant geld bij je hebt. Ze accepteren geen voedselbonnen.’
‘Nee,’ zei ik, terwijl ik het nummer intoetste dat ik in mijn favorieten had opgeslagen als ‘Big Guy’. ‘Ik bel mijn vader.’
‘Rijdt papa in een sleepwagen?’ lachte Agnieszka.
Lijn aangesloten.
‘Hallo, prinses?’ antwoordde John Nathan met zijn diepe, bulderende stem. ‘Hoe gaat het met de ouderbijeenkomst?’
‘Het is voorbij, pap,’ zei ik, terwijl ik Agnieszka recht in de ogen keek. ‘Ze heeft soep over me heen gemorst.’
Aan de andere kant heerste stilte. Een stilte die vergaderzalen over de hele wereld angst aanjoeg.
“Wat heeft ze gedaan?”
“Ze morste soep over me heen. En noemde me een geldwolf. Oh, en pap? Brad stond pal naast me. Hij keek toe.”
‘Zet de luidspreker aan,’ beval John Nathan.
Ik drukte op de knop.
‘Agnes Sterling?’ De stem van mijn vader vulde de eetkamer. Hij was herkenbaar. Iedereen kende de stem van John Nathan van het nieuws.
Agnieszka verstijfde. Haar gezicht werd bleek. “Wie is het?”
‘Dat is John Nathan,’ gromde de stem. ‘De CEO van Nathan Global. En de vader van de vrouw die je zojuist hebt aangevallen.’
Brad liet zijn servet vallen. “Meneer… meneer Nathan?”
‘Brad Sterling,’ vervolgde mijn vader. ‘Jij bent analist bij Sector 7, toch?’
‘Ja… ja, meneer,’ stamelde Brad, trillend.
“Niet meer. Je bent ontslagen. Met onmiddellijke ingang. De beveiliging zal je bureau beveiligen. Als je het pand betreedt, word je gearresteerd wegens huisvredebreuk.”
“Meneer! Alstublieft! Ik wil niet…”
“U stond erbij en keek toe hoe mijn dochter werd vernederd. U hebt geen moreel besef om voor mij te werken.”
Agnieszka begon te trillen. “Het is een grap. Chloe heeft een acteur ingehuurd.”
‘En Agnes,’ klonk de stem van mijn vader ijzig. ‘Ik heb vanmorgen mijn vastgoedportefeuille doorgenomen. Het blijkt dat Nathan Properties vorige maand een heleboel huurcontracten voor appartementen in Philadelphia heeft overgenomen. Inclusief de hypotheek op 42 Elm Street.’
Agnieszka greep de rand van de tafel vast. “Dit… dit is mijn thuis.”
‘Niet meer,’ zei mijn vader. ‘Vorig jaar was je drie keer te laat met betalen. We waren coulant. Maar ik denk dat ik vandaag niet zo coulant ben. We maken gebruik van de executieclausule. Je hebt vierentwintig uur om het pand te verlaten.’
‘Dit kun je niet doen!’ riep Agnieszka.
‘Dat kan ik wel,’ zei mijn vader. ‘En dat is precies wat ik deed. Chloe, de chauffeur is over twee minuten. Ga het huis uit.’
‘Dank je wel, pap,’ fluisterde ik.
Ik heb opgehangen.
