In 1985 sloot mijn man een weddenschap met me: “Als je veertig jaar bij me blijft, geef ik je het onmogelijke.” Ik lachte erom en we hebben er nooit meer over gesproken. Hij overleed in 2024 – precies veertig jaar later. Vandaag klopte er een advocaat aan en overhandigde me een sleutel, een adres in Schotland en een brief: “Je hebt de weddenschap gewonnen. Ga alleen. Houd het voorlopig voor jezelf – zelfs voor onze kinderen.” Toen ik in Schotland aankwam en de sleutel omdraaide…
De deurbel ging precies om 3:17 op een dinsdagmiddag, precies zes maanden nadat ik mijn man, met wie ik veertig jaar getrouwd was, had begraven. Ik was in de kleine achtertuin van ons huis in koloniale stijl in een buitenwijk van Connecticut, bezig met de rozenstruiken die Bart voor onze twintigste huwelijksverjaardag had geplant. Ik probeerde mezelf ervan te overtuigen dat het leven gewoon door kon gaan, ondanks de enorme leegte die zijn afwezigheid in mijn dagelijkse routine had achtergelaten. Het late middaglicht viel schuin over een rustige doodlopende straat, een typische Amerikaanse straat waar niets bijzonders zou moeten gebeuren.
Toen ik de voordeur opendeed, stond er een deftig uitziende man in een duur, antracietkleurig pak op de veranda. Hij droeg een leren aktentas en had die serieuze uitdrukking die advocaten tijdens hun rechtenstudie lijken te perfectioneren.
“Mevrouw Blackwood, mijn naam is Edmund Thornfield en ik werk bij Thornfield and Associates,” zei hij. “Ik heb een aantal nogal ongebruikelijke instructies van uw overleden echtgenoot, die ik precies zes maanden na zijn dood moet overbrengen.”
Mijn hart sloeg een slag over. Bart had ons tijdens ons huwelijk altijd verrast, maar de postume instructies van zijn advocaten waren zelfs voor hem nieuw.
‘Instructies, meneer Thornfield?’ vroeg ik. ‘Het testament van mijn man is maanden geleden voorgelezen. Het was allemaal vrij eenvoudig.’
“Mevrouw Blackwood, deze zaak staat los van de standaard erfrechtprocedure. Mag ik binnenkomen? Ik moet een nogal ongebruikelijke kwestie met u bespreken.”
Ik leidde meneer Thornfield naar de woonkamer en zag hem ons bescheiden, met boeken gevulde huis bekijken met de berekenende blik van iemand die gewend was waardevol onroerend goed te taxeren. Bart en ik leefden comfortabel, maar niet extravagant. Hij werkte als maritiem historicus, gespecialiseerd in gezonken scheepswrakken, en adviseerde vaak musea in Boston en New York, terwijl ik mijn carrière als kunsthistorica aan een plaatselijke universiteit doorbracht en op koude herfstochtenden en besneeuwde winters in Connecticut naar New Haven pendelde.
‘Mevrouw Blackwood,’ begon hij toen we eenmaal zaten, ‘uw echtgenoot kwam in 1985 naar mijn advocatenkantoor met zeer specifieke instructies betreffende een dossier dat u onder bepaalde omstandigheden moest ontvangen.’
‘1985?’ herhaalde ik. ‘Dat is bijna veertig jaar geleden. Voor wat voor soort plaat moet je vier decennia wachten?’
‘Eentje die afhangt van het precies veertig jaar getrouwd zijn,’ antwoordde hij. ‘Uw echtgenoot was heel specifiek over de timing.’
Ik voelde een vreemde opwinding toen zijn woorden een herinnering opriepen die ik zo diep had weggestopt dat ik bijna vergeten was dat ze bestond. Plotseling was ik weer achtentwintig, staand in ons kleine eerste appartement boven een lawaaierige pizzeria, en voerde ik zo’n onnozel gesprek zoals pasgetrouwden dat doen, over de toekomst en alle onmogelijke dingen die we zouden kunnen bereiken.
‘Als je mijn veertig jaar huwelijk kunt verdragen,’ zei Bart met die ondeugende glimlach die me tot hem aantrok, ‘dan geef ik je iets wat je je niet kunt voorstellen.’
Ik lachte en noemde hem belachelijk, en zei dat veertig jaar een onmogelijk lange tijd leek terwijl we pas vijf minuten getrouwd waren. We hebben dat gesprek nooit meer gevoerd, en eerlijk gezegd ging ik ervan uit dat Bart het helemaal vergeten was.
“Meneer Thornfield, wilt u me nu vertellen dat Bart zich een of andere stomme weddenschap herinnert die we als pasgetrouwden hebben afgesloten?”
‘Mevrouw Blackwood,’ zei hij zachtjes, ‘uw man vergat nooit iets wat belangrijk voor hem was. En deze specifieke belofte betekende duidelijk heel veel voor hem.’
Hij opende de aktentas en haalde er drie dingen uit.
Een sierlijke gouden sleutel die eruitzag alsof hij bij een middeleeuws kasteel hoorde.
