De laatste momenten
Na verloop van tijd werd Bill Ernesto steeds zwakker. Op vijfentachtigjarige leeftijd vertelde de dokter ons heel voorzichtig dat zijn hart het begaf en dat hij niet lang meer te leven had. In zijn laatste dagen vroeg hij me vaak om bij hem te zitten.
Vervolgens sprak hij over zijn jeugd, over het vissen in de rivier, over een liefde die hij veel te vroeg verloor. Hij sprak over de jaren waarin hij kinderen opvoedde, toen hoop zijn enige houvast was. Hij herhaalde dat zijn grootste droom was dat zijn kinderen en kleinkinderen een eerlijk en waardig leven zouden leiden.
Op een rustige middag pakte hij mijn hand. Met trillende vingers gaf hij me een oud, versleten en gerafeld kussen. Zijn stem brak toen hij fluisterde:
“Voor… Althea…”
Ik begreep het niet. Ik omhelsde hem stevig. Een paar minuten later sloot hij voor de laatste keer zijn ogen.
Het geheim verborgen in het kussen
Die avond, tijdens de wake, sloop ik onopvallend het terras op en scheurde een gescheurd kussen open. Wat eruit viel, ontnam me de adem.
Een paar kleine gouden munten. Drie oude spaarboekjes.
Ik verstijfde, en barstte toen in tranen uit. In de loop der jaren had hij elke cent die zijn kinderen hem gaven, en ook het geld dat hij had verdiend met de verkoop van een klein stukje grond, gespaard. Hij had er niets van aan zichzelf uitgegeven. Hij had het allemaal in dat kussen verstopt, denkend aan mij.
Binnenin vond ik ook een kort briefje, geschreven met een trillende hand:
“Althea, jij bent de liefste en dapperste schoondochter die ik me ooit had kunnen wensen. Ik heb niet veel geld, maar ik hoop dat dit je zal helpen om wat rustiger te leven. Het is mijn keuze. Ik laat het aan jou over, omdat je twaalf jaar lang voor me hebt gezorgd.”
De tranen stroomden langdurig. Niet vanwege het geld, maar vanwege de liefde, het vertrouwen en de waardering die hij me toonde.
