Een waar erfgoed
Op de dag van de begrafenis hoorde ik opnieuw gefluister:
“Wat had hij achtergelaten? Hij had niet eens een pensioen.”
Ik glimlachte alleen maar. Niemand kende de waarheid. Noch die over zijn spaargeld, noch die veel waardevollere waarheid: de dankbaarheid, liefde en het vertrouwen dat hij me had geschonken.
Elke keer als ik naar dat versleten kussen kijk, zie ik zijn vriendelijke glimlach. Hij was niet alleen mijn stiefvader. Hij was mijn tweede vader.
Hij leerde me dat vriendelijkheid nooit sterft en dat liefde die zonder voorbehoud wordt gegeven altijd een spoor achterlaat. En ik streef er elke dag naar om zo te leven dat zijn stille nalatenschap nooit vervaagt.
