Mijn naam is Althea. Ik werd stiefdochter op mijn zesentwintigste en kwam terecht in een gezin dat al meer leed had meegemaakt dan iemand zou moeten meemaken. Mijn schoonmoeder overleed jong, waardoor mijn stiefvader, Bill Ernesto, alleen achterbleef met vier kinderen en een boerderij die jarenlang onze enige bron van inkomsten was geweest.
Bill Ernesto had zijn hele leven als boer gewerkt in een klein dorpje vlakbij San Francisco. Hij had nooit een vaste baan gehad met een pensioen, verzekering of enige vorm van financiële zekerheid na zijn pensionering. Zijn handen waren versleten, zijn rug was gebogen en zijn gezicht was getekend door de zon en zorgen. Hij gaf alles wat hij had aan zijn kinderen: zijn tijd, zijn gezondheid en zijn kracht.
Toen ik bij het gezin kwam, waren de meeste kinderen van Bill Ernesto al volwassen. Ze hadden hun eigen huis, hun eigen problemen, hun eigen leven. Ze bezochten hun vader zelden, meestal alleen tijdens feestdagen of belangrijke gelegenheden. Zijn laatste jaren draaiden steeds meer om mij en mijn man.
Ik hoorde mijn buren vaak achter mijn rug fluisteren:
“Heb je dat gezien? Ze is gewoon zijn schoondochter, en ze zorgt voor hem als een verpleegster. Wie zou zoiets voor zijn schoonvader doen?”
Maar ik zag hem anders. Ik zag een man die zijn hele leven aan anderen had gewijd. Toen hij alleen achterbleef, kon ik mijn ogen niet van hem afwenden. Eén vraag rees in mijn hart: als ik wegging, wie zou er dan bij hem blijven?
Twaalf jaar dagelijkse beproeving
Die twaalf jaar waren niet makkelijk. Ik was jong, vaak moe, overweldigd door verantwoordelijkheden en soms vreselijk eenzaam. Als mijn man lange weken in Manilla werkte, bleef ik alleen achter met onze zoontje en Bill Ernesto, wiens lichaam met elke maand zwakker werd.
Ik kookte, maakte het huis schoon, deed de was, deed de boodschappen en hield zijn medicijnen bij. ‘s Avonds zat ik op een plastic stoel naast zijn bed en luisterde naar zijn ademhaling. Elke hoestbui, elke lange periode van inactiviteit vervulde me met angst. Sommige nachten leken eindeloos te duren.
Op een bijzonder moeilijke avond brak ik. Uitgeput, met tranen in mijn ogen, fluisterde ik:
“Bill, ik ben gewoon je schoondochter… Soms wordt het me allemaal te veel.”
Hij berispte me niet. Hij schold me niet uit. Hij keek me vriendelijk aan, pakte mijn trillende hand en zei kalm:
“Ik weet het. En daarom ben ik je dankbaar. Zonder jou zou ik hier niet zijn.”
Ik ben die woorden nooit vergeten. Vanaf dat moment was ik vastbesloten alles in mijn macht te doen om ervoor te zorgen dat zijn laatste jaren zo vredig en waardig mogelijk zouden verlopen.
Toen het koud werd, kocht ik dikke dekens voor hem. Als hij buikpijn had, maakte ik lichte soepjes. Als zijn voeten opzwollen, masseerde ik ze geduldig, ook al deden mijn eigen handen pijn. Ik dacht er niet aan wat hij me ooit zou kunnen nalaten. Ik zorgde voor hem omdat hij in mijn hart een vader voor me was geworden.
