Ze sloten me op in een verpleeghuis. Een week later won ik 62 miljoen dollar in de loterij.
Ze zeiden niet: “We sluiten je op.” Ze zeiden: “Hier ben je veilig.” Dat is het lastige aan verraad: het wordt nooit bij de juiste naam genoemd. Het komt vermomd als liefde, zorg, vriendelijkheid.
Ik schreeuwde niet toen ze mijn sleutels afpakten. Ik smeekte niet toen ze mijn tas leegden en mijn telefoon op de haltafel achterlieten. Ik stond gewoon in de lobby van Rose Hill Care, in een poging te begrijpen wat er zojuist was gebeurd.
Mijn zoon, Thomas, kuste me op mijn wang en zei: “Het is maar tijdelijk, mam. Alleen totdat we zeker weten dat alles goed met je gaat.” Daarna ging hij weg.
Ik wachtte tien minuten, vijftien, vijfentwintig. Toen draaide ik me om naar de vrouw achter de balie – jong, met rode lippenstift en een verpleegster met een naamplaatje: SANDRA – en vroeg wanneer ik weg kon.
Ze keek verrast. “U bent ingeschreven, mevrouw Leland. U bent een volwaardige bewoner.”
‘Ik heb niets getekend,’ zei ik, hoewel mijn stem trilde.
Sandra glimlachte geduldig naar me. “Uw zoon wel. Hij heeft een volmacht.”
Ik heb niet gehuild. Niet toen.
Ze brachten me naar kamer 213. Ik herinner me die kamer nog goed, omdat de deur beschadigd was en de deurknop vastzat. Het bed was te strak opgemaakt, zoals je dat in ziekenhuizen vaak ziet. De kast was halfvol – mijn kleren, maar niet alles. Op de vensterbank stond een ingelijste foto van mijn overleden echtgenoot, iets waardoor ik me er meteen thuis voelde.
Maar het was niet thuis.
