Tijdens het zondagse diner hief mijn vader een glas goedkope Californische champagne en glimlachte naar de camera’s alsof we het perfecte Amerikaanse gezin waren. De televisie in de woonkamer zoemde met een gedempte honkbalwedstrijd, de geur van rosbief en broodjes uit de supermarkt hing in de lucht, en aan de afgebladderde magneet met de Amerikaanse vlag op onze stalen koelkast hing een briefje met de woorden “Vergeet het dessert niet!”, geschreven door mijn moeder.
‘Gefeliciteerd,’ zei mijn vader met een warme stem die iedereen die er niet zeker van was, zou kunnen misleiden. Hij draaide zich naar mijn broer. ‘Ook jij, zoon. Gefeliciteerd met vier jaar hard werken. Met je diploma. En met je nieuwe auto.’
Rowans stoel kraakte toen hij opstond, zijn ogen wijd open. “Pap. Echt niet.”
Moeder haalde een klein doosje tevoorschijn met een sleutel erin, en glimlachte alsof we in een of andere feelgood-reclame zaten. “Parelwitte Camry,” zei ze. “Lederen interieur. Bluetooth. Alles op zijn plek.”
Rowan verslikte zich. “Meen je dit nou?”
‘Je verdient het,’ zei papa. ‘Je bent het waard om in te investeren.’
Toen richtte hij zijn grijze ogen op mij en de warmte verdween.
‘Viv,’ zei hij, alsof we hetzelfde gesprek voortzetten, ‘je bent me je huur verschuldigd. Achthonderd dollar voor zondag als je hier wilt blijven wonen.’
Even dacht ik dat ik hem verkeerd had verstaan. De sleutel in Rowans hand, de glinstering van de champagneglazen, het gedempte commentaar van de tv, de kleine magneet in de vorm van een Amerikaanse vlag – alles vervaagde aan de randen.
‘Waarom betaal ik en krijgt hij een beloning?’ vroeg ik zo kalm dat ik er zelf ook verbaasd over was.
Vader gaf geen kik. “Omdat hij het waard is.”
