Stel je voor dat je ontdekt dat de persoon met wie je je hele leven hebt gedeeld, de persoon die je blindelings vertrouwde, een dodelijk geheim verborgen hield. Dat het leven dat je als gewoon, veilig en vertrouwd beschouwde, in werkelijkheid een zorgvuldig opgezette val was.
Dit is het verhaal van Liv Sutton, een toegewijde echtgenote en moeder wier wereld instort wanneer ze ontdekt dat de liefde van haar man iets veel sinisterders verbergt, een plan zo wreed dat het haar fataal had kunnen worden. Maar wat gebeurt er wanneer verraad botst met moed, en angst met vastberadenheid?
Livs reis voert ons door schok, angst en wanhoop, maar ook door veerkracht, gerechtigheid en het moeizame heroveren van ons leven. Dit is een verhaal over overleven, ontwaken en de stille kracht die we ontdekken wanneer alles wat we dachten te weten ons wordt afgenomen. Blijf bij ons, want dit is een verhaal waarin elke keuze telt, elk geheim dreigt aan het licht te komen en elk moment het verschil kan betekenen tussen leven en dood.
De avond voor mijn vijftigste verjaardag verscheen mijn overleden vader in een droom en waarschuwde me: “Draag de jurk die je man je heeft gegeven niet.” Ik werd badend in het zweet wakker, en het was waar. Mijn man had de jurk kort daarvoor voor me gekocht. En toen de naaister hem bracht, scheurde ik de voering open en verstijfde van schrik.
Welkom bij Betty’s Verhalen. Ik deel hier elke dag nieuwe waargebeurde verhalen en ik zou het enorm waarderen als je je abonneert en de video leuk vindt. Laten we nu beginnen met het verhaal. Ik weet zeker dat je het tot het einde toe zult waarderen.
Olivia Sutton, bij iedereen bekend als Liv, werd wakker met een luide kreun, alsof ze vanuit het donkere water in de open lucht was gegooid. Haar hart bonkte zo hard dat ze bang was dat het uit haar borst zou springen. Ze haalde diep adem en voelde hoe het vochtige katoen van haar nachtjapon aan haar doorweekte rug plakte. Ze reikte naar de lampschakelaar en de kamer werd verlicht door een zacht, warm licht.
Naast haar, aan zijn kant van het kingsize bed, sliep Mark Sutton vredig. Hij lag op zijn zij, met zijn rug tegen de muur, en bewoog zich niet eens toen Liv plotseling wakker werd. Liv luisterde naar zijn rustige ademhaling en probeerde zichzelf te kalmeren, maar diep vanbinnen beefde ze.
Een droom. Het was maar een droom. Maar waarom was die zo angstaanjagend?
Ze glipte voorzichtig uit bed, zonder haar man wakker te maken, en strompelde naar de keuken. Haar handen trilden toen ze water in een glas schonk. Ze nam een paar slokjes, maar de brok in haar keel bleef. Ze ging aan tafel zitten, begroef haar gezicht in haar handen en sloot haar ogen, om ze vervolgens weer te openen.
Het beeld uit de droom kwam meteen terug. Het was haar vader, haar papa, die drie jaar eerder aan een hartaanval was overleden. Hij stond in de deuropening van hun slaapkamer, precies zoals ze hem zich herinnerde, in zijn favoriete grijze trui die ze voor zijn zestigste verjaardag voor hem had gebreid. Zijn uitdrukking was ernstig, bijna streng, en zijn ogen staarden haar aan met een scherpe, indringende waarschuwing.
‘Liv,’ mompelde hij zachtjes, maar zijn stem klonk zo helder alsof hij echt voor haar stond, ‘draag die jurk die je man je gegeven heeft niet. Hoor je me? Draag die jurk niet.’
Hij herhaalde de waarschuwing driemaal, zonder zijn ogen van het meisje af te wenden, en verdween toen langzaam in de duisternis alsof hij er nooit was geweest.
Liv schrok wakker van een verstikte gil die in haar keel bleef steken en er niet uit wilde. Ze wreef over haar slapen in een poging de verontrustende visie te verdrijven.
Onzin. Gewoon een droom, een simpele nachtmerrie vlak voor een belangrijke dag.
Morgen was haar 50e verjaardag. Haar dochter, Nicole, Nikki, zou met haar gezin komen. Er zouden ook vrienden komen. Er stond een reservering klaar bij Magnolia Grill. Natuurlijk was ze overweldigd, vandaar dat ze zulke onnozele gedachten had.
Maar waarom met een jurk?
Liv huiverde en klemde haar glas steviger vast.
Jurk.
Twee weken eerder had Mark haar vol trots een grote doos overhandigd, ingepakt in satijnen lint. Binnenin zat een schitterende avondjurk in een diepe smaragdgroene kleur, haar favoriete kleur. De stof glinsterde in het licht en de snit accentueerde haar figuur, terwijl de jurk tegelijkertijd elegant en ingetogen oogde.
“Dit is voor je feest,” zei Mark met een glimlach. “Ik heb het besteld bij een naaister die Nikki aanbevolen had – Evelyn Reed, geloof ik. Ze zei dat ze al je maten zou meenemen. Ik wil dat je de mooiste vrouw bent op je 50e verjaardag.”
Liv was tot tranen toe geroerd. Mark was nooit bijzonder sentimenteel geweest, altijd praktisch en evenwichtig. In de twintig jaar van hun huwelijk was ze gewend geraakt aan zijn attente, maar nooit overdreven cadeaus. En nu, deze mate van aandacht, deze zorg.
Maar de manier waarop hij aandrong, kwam haar vreemd voor.
‘Je moet deze jurk absoluut dragen,’ herhaalde hij meer dan eens. ‘Ik wil dat iedereen ziet hoe mooi mijn vrouw is. Geen andere jurk is goed genoeg. Begrijp je? Deze dag is bijzonder.’
Vervolgens grapte ze: “Natuurlijk doe ik dat. Hoe zou ik dat nou niet doen, na zo’n cadeau?”
Maar iets in zijn toon, de manier waarop hij haar aankeek toen hij over de jurk sprak, bezorgde haar een vaag, ongemakkelijk gevoel. Toch duwde ze hem meteen weg.
Mark wil gewoon dat alles perfect is. Daarom is hij zo nerveus.
Liv stond op en liep naar het raam. De schemering drukte nog tegen het glas. Alleen de hemel in het verre oosten begon te vervagen. De klok op de magnetron gaf 5:00 uur aan. Ze had nog een uur voordat haar wekker afging, maar ze wist dat ze niet meer in slaap zou vallen. Het beeld van haar vader bleef hardnekkig in haar gedachten spoken.
Ze herinnerde zich hem nog van toen hij nog leefde: zachtaardig, attent en altijd in staat om aan te voelen wanneer er iets haar dwarszat. Zelfs als volwassene behandelde hij haar als een klein meisje dat verzorging nodig had.
“Mark is een goede man,” zei haar vader na hun bruiloft. “Hij is stabiel, maar Liv, luister altijd naar je hart. Als iets niet goed voelt, als je je zorgen maakt, negeer ze dan niet. De intuïtie van een vrouw liegt niet.”
Was het nu je intuïtie die sprak, of waren het gewoon zenuwen en vermoeidheid?
De afgelopen maanden waren zwaar geweest. Werk, eindeloze huishoudelijke klusjes, verjaardagsvoorbereidingen. En alsof dat nog niet genoeg was, belde Nikki bijna elke dag om de details van het feest te bespreken, bezorgd of alles wel perfect zou verlopen.
Liv keerde terug naar de slaapkamer. Mark sliep nog steeds, roerloos. Ze bestudeerde zijn gezicht in het schemerlicht, die vertrouwde trekken, de grijze schaduwen bij zijn slapen, de fijne lijntjes rond zijn ogen. Twintig jaar samen, twee decennia van gedeeld leven, de vreugde en de uitdagingen die ze zij aan zij hadden doorstaan.
Hoe kon ze nou een slechte indruk van hem krijgen vanwege een stomme droom?
Ze ging weer liggen, trok de dekens over zich heen en probeerde haar ademhaling te kalmeren. Ze telde langzaam, in een poging haar gedachten tot rust te brengen, maar de slaap wilde maar niet komen. De stem van haar vader galmde in haar geheugen, indringend en onrustbarend.
Draag niet de jurk van je man.
Toen de wekker afging, had Liv al een tijdje niet geslapen. Ze staarde naar het plafond en bleef maar met dezelfde gedachten spelen.
Mark rekte zich uit, gaapte en rolde naar haar toe.
‘Goedemorgen, jarige?’ mompelde hij, terwijl hij haar slaperig een kus op de wang gaf. ‘Heb je lekker geslapen?’
‘Het gaat goed,’ antwoordde ze, terwijl ze een glimlach forceerde, hoewel de zenuwen eronder borrelden. ‘Ik ben gewoon een beetje nerveus, denk ik.’
‘Ach kom op,’ zei Mark, terwijl hij rechtop ging zitten en in zijn ogen wreef. ‘Alles wordt fantastisch. Je weet hoe geweldig Nikki is. Ze heeft alles tot in de puntjes geregeld. En jij in die jurk? Jij bent de ster van de avond.’
Die jurk alweer.
Liv voelde een samentrekking in haar maag.
“Mark, misschien trek ik gewoon die blauwe aan. Weet je nog die we vorig jaar samen uitkozen? Die staat me ook geweldig.”
Mark stopte, draaide zich naar haar om, en ze zag een glinstering in zijn ogen. Was het irritatie, of verbeeldde ze het zich?
‘Liv, we hebben dit al besproken,’ zei hij vastberaden. ‘Ik heb deze jurk speciaal voor je vijftigste verjaardag besteld. Ik heb er een fortuin aan uitgegeven. Mevrouw Reed heeft er hard aan gewerkt om hem speciaal voor jou te maken. Probeer je me nu te beledigen?’
‘Nee, natuurlijk niet,’ antwoordde ze snel, overmand door schuldgevoel. ‘Ik dacht bij mezelf: ach ja, ik draag jouw jurk wel.’
‘Oké,’ zei Mark, terwijl zijn uitdrukking meteen verzachtte. ‘Dat is mijn meisje. Geloof me, iedereen zal het geweldig vinden.’
Hij stapte uit bed en ging naar de badkamer, terwijl Liv daar bleef zitten met haar armen om haar knieën geslagen.
Wat is er mis met me? Waarom reageer ik zo op het simpele verzoek van mijn man?
Hij had gelijk. Hij had het geld uitgegeven, alles gedaan wat hij kon om iets leuks voor haar te doen. En nu doet ze zo dramatisch omdat het maar een droom was.
Ze dwong zichzelf op te staan en naar de keuken te gaan om het ontbijt klaar te maken. Ze zette de waterkoker aan, bakte eieren voor een omelet en sneed wat brood. Deze routine kalmeerde haar een beetje en gaf haar iets om zich op te concentreren in plaats van op haar knagende zorgen.
Mark kwam aangekleed en klaar uit de douche, zijn haar zorgvuldig gekamd en de geur van zijn eau de cologne hing nog in de lucht.
‘Ik ga even naar kantoor,’ zei hij, terwijl hij een kop koffie voor zichzelf inschonk. ‘Ik moet even wat papieren ondertekenen. Ik ben rond lunchtijd terug. En jij?’
‘Ik blijf gewoon thuis,’ antwoordde Liv, terwijl ze een omelet in de pan roerde. ‘Ik bel Nikki even. Daarna moet ik me klaarmaken. Mevrouw Reed zei dat ze vandaag langs zou komen om haar jurk af te geven voor de laatste aanpassingen.’
‘Perfect,’ zei Mark, terwijl hij aan tafel ging zitten en een vork pakte. ‘Probeer het vanavond maar eens aan, en morgen zal alles perfect zijn.’
Ze ontbeten grotendeels in stilte. Mark scrolde door berichten op zijn telefoon, af en toe reagerend, en Liv knikte afwezig, nauwelijks verstaanbaar wat hij zei. Ze bestudeerde hem, op zoek naar iets ongewoons, een teken dat haar bezorgdheid zou kunnen rechtvaardigen, maar alles wat ze zag was de vertrouwde Mark – licht vermoeid, verdiept in zijn werk, maar toch kalm.
Na het ontbijt kleedde hij zich aan en vertrok. Liv bracht hem naar de deur, kreeg een routinekus en bleef alleen achter in het lege huis. Een zware stilte viel. Ze liep door de kamers, streek de gordijnen recht, veegde denkbeeldige stofdeeltjes weg, haar bewegingen automatisch.
Eén gedachte bleef maar door haar hoofd spoken.
Kleding, waarschuwing van vader.
Plotseling ging de telefoon, en ze schrok. De naam van de naaister verscheen op het scherm.
“Mevrouw Sutton, goedemorgen. Dit is Evelyn Reed. Ik ben onderweg. De jurk is klaar. Is dit een goed moment?”
‘Ja, ja, natuurlijk,’ zei Liv, terwijl ze op haar horloge keek. ‘Kom op.’
“Prima. Ik ben er over een half uur.”
Liv hing op en plofte neer op de bank. De jurk was klaar, dezelfde waar haar vader haar in zijn droom voor had gewaarschuwd. Wat moest ze doen? De naaister bellen en afzeggen? Het cadeau van haar man weigeren? Onder welk voorwendsel?
Ze stond op en begon heen en weer te lopen in de kamer, terwijl ze haar armen om zichzelf heen sloeg.
Omdat ze afleiding nodig had, pakte ze haar telefoon en draaide het nummer van haar dochter.
‘Mam. Hoi.’ Nikki’s stem klonk opgewekt. ‘Hoe gaat het met je?’
‘Ik ben een beetje nerveus,’ zei Liv, terwijl ze probeerde opgewekt te klinken. ‘Is alles klaar bij Magnolia Grill?’
“Mam, ik heb het je al honderd keer gezegd. Alles is klaar. De tafel is gedekt. De taart is besteld. De band is bevestigd. Kom gewoon genieten. Gefeliciteerd.”
Liv glimlachte zwakjes.
“Heb je de jurk al kunnen passen?”
“Nog niet. Hij brengt het vandaag mee.”
“Oh, ik kan niet wachten. Papa was er helemaal lyrisch over. Hij zei dat het prachtig was. Oh, en kleine Mikey is zo enthousiast. Hij heeft iedereen op de kleuterschool verteld dat zijn oma een groot feest geeft.”
Liv lachte bij de gedachte aan haar vierjarige kleinzoon die onophoudelijk aan het brabbelen was.
“Zeg hem dat oma niet kan wachten om hem te zien.”
Ze kletsten nog even over onbenullige zaken, waarna Nikki afscheid nam en zei dat ze het druk had met de laatste voorbereidingen.
Liv legde de telefoon neer en bleef weer alleen achter met haar gedachten.
Precies 30 minuten later ging de deurbel. Juffrouw Evelyn Reed stond op de veranda met een grote kledingtas in haar handen en een warme glimlach.
“Goedemorgen, mevrouw Sutton. Ik heb een prachtige jurk voor u meegebracht. Ik heb de zoom opgerold zoals u vroeg en de plooien aangepast. Ik vind dat hij nu perfect past.”
‘Hartelijk dank,’ zei Liv, terwijl ze haar binnen uitnodigde en naar de slaapkamer leidde.
