Mijn man vertelde me dat het weekendje weg van zijn familie gewoon een familiereünie was. Later bleek het het uitbundige verlovingsfeest van zijn broer te zijn. Ik was niet uitgenodigd, dus plaatste ik een selfie vanaf de skipiste.
Een paar uur later ontplofte mijn telefoon. Het bleek dat ik hun perfecte avond had verpest.
Noah’s telefoon trilde om half acht ‘s ochtends en hij greep er sneller naar dan ik hem ooit had zien doen. Zelfs toen zijn baas midden in het avondeten belde, veegde hij razendsnel met zijn duimen over het scherm en scande hij elk binnengekomen bericht. Toen deed hij iets waardoor mijn koffie bitter smaakte: hij verwijderde het bericht zonder een woord te zeggen.
‘Gaat het wel goed met je?’ vroeg ik, terwijl ik mijn toast besmeerde en zijn gezicht vanuit mijn ooghoek in de gaten hield.
‘Alleen mama,’ zei hij, terwijl hij de telefoon neerlegde. ‘De familie heeft dit weekend een kleine bijeenkomst aan het meer. Niets bijzonders.’
Ik stopte omdat hij niets bijzonders zei .
Noahs familie hield niet van informele bijeenkomsten. Ze planden het kerstavonddiner drie maanden van tevoren. Voor barbecuefeestjes in de achtertuin verstuurden ze formele uitnodigingen. Niets was zomaar bijzonder aan de familie Fletcher.
‘Klinkt goed,’ zei ik voorzichtig. ‘Welk meer?’
‘De gebruikelijke plek. Weet je wel, waar we vorig jaar waren voor papa’s verjaardag.’ Hij liep al richting het koffiezetapparaat, met zijn rug naar me toe. ‘Gewoon de oude garde. Golf. Saaie gesprekken over de aandelenmarkt. Dat zou je haten.’
Bedankt voor het luisteren naar dit verhaal, gedeeld door zoveel vrouwen. Als je gelooft in eerlijkheid en de waarheid binnen het gezin, abonneer je dan gratis om meer vrouwen te steunen. Dit weekend veranderde alles.
Ik herinnerde me dat weekend aan het meer. Zijn vader had twee uur lang aan iedereen die wilde luisteren uitgelegd wat gemeentelijke obligaties inhielden. Zijn moeder had elk gerecht in het restaurant bekritiseerd. Zijn zus had zevenenveertig foto’s van haar salade gemaakt. Noah had gelijk: ik verveelde me dood.
‘Nou,’ zei ik, terwijl ik probeerde luchtig te blijven, ‘misschien kan ik een deel van de vergadering bijwonen. Ik vind het niet erg om me te vervelen als dat betekent dat ik tijd met iedereen kan doorbrengen.’
Noah draaide zich om, en even flitste er iets over zijn gezicht: angst. Paniek. Het verdween zo snel dat ik bijna dacht dat ik het me had ingebeeld.
‘Schatje, je zou je ellendig voelen. Mam klaagt nu al over de vochtigheid. Pap neemt die golfclubs mee waar hij het steeds over heeft. En je weet hoe Jaime wordt als hij te veel wijn op heeft.’ Hij kwam naar me toe en kuste me op mijn voorhoofd. ‘Trouwens, zei je niet dat Dana en Mel iets van plan waren dit weekend?’
Het is waar. Dana had gezegd dat ze wilde gaan skiën, en Mel probeerde me al weken over te halen om met de meiden mee te gaan. Ik wist het niet zeker, vooral omdat ik me schuldig voelde om Noah alleen achter te laten. Maar aangezien hij toch bij zijn familie zou zijn…
‘Ik denk dat ik ze wel even kan bellen,’ zei ik.
