‘DRAAG VANDAAG GEEN RODE JAS,’ ZEI MIJN KLEINZOON. UREN LATER BEGREEP IK WAAROM – EN MIJN MAAG DRAAIDE ZICH OM.
Mijn kleinzoon belde me om 5 uur ‘s ochtends en zei: “Oma, trek vandaag geen rode jas aan.” Ik vroeg waarom, en met trillende stem antwoordde hij: “Je zult het zo wel begrijpen.” Om 9 uur ging ik naar het busstation, zoals honderden dinsdagen daarvoor. Toen ik aankwam, verstijfde ik van schrik toen ik zag wat er gebeurde.
De telefoon ging precies om vijf uur ‘s ochtends. Dat weet ik, want ik was al wakker en zat in de oude schommelstoel van mijn oma bij het raam, kijkend hoe de duisternis langzaam plaatsmaakte voor de dageraad boven de velden.
Op mijn drieënzestigste slaapt ik nu gefragmenteerd, als puzzelstukjes die ik niet meer in elkaar kan passen. Het huis in Montana kraakte om me heen, en het vertrouwde geluid van oud hout dat zich zette, een geluid dat ik al mijn hele leven ken, zweefde door de lucht vanuit de pot die ik om half vijf ‘s ochtends had laten trekken – intens en bitter, vermengd met de vage geur van rook van het kampvuur van gisteravond. Achter de populieren vormden de Beartooth Mountains een donkere lijn tegen de hemel, wachtend op de zon.
Toen ik Dana’s naam op het scherm zag, maakte mijn hart een sprongetje. Mijn kleinzoon had nog nooit op dit uur gebeld. Echt nog nooit.
‘Oma.’ Zijn stem was nauwelijks meer dan een gefluister, trillend als een kaarsvlam in de wind.
‘Dany, schat, wat is er gebeurd?’
“Oma, alsjeblieft, je moet naar me luisteren.”
ios_forward_arrowLees meer
00:00
00:39
01:31
Mogelijk gemaakt door
GliaStudios.
Er zat iets in zijn stem dat me de rillingen over de rug bezorgde. Geen paniek, maar iets ergers: angst die een dringende behoefte verstikte. Alsof hij een schreeuw probeerde in te houden.
“Draag vandaag geen rode jas. Alstublieft.”
Ik wierp een blik op de kapstok bij de voordeur, waar mijn kersenrode winterjas hing, net zoals elke ochtend tijdens die lange winter in Montana. Ik had hem drie jaar geleden gekocht in Billings, in een enorm winkelcentrum langs de snelweg – een belachelijke uitgave voor een weduwe met een vast inkomen, gerechtvaardigd door het feit dat ik zichtbaar was op de donkere landweggetjes. Opvallend. Luidruchtig. Veilig.
‘Dany, waar heb je het over?’
“Alsjeblieft, oma, trek dat niet aan. Draag iets anders. Beloof het me.”
“Je maakt me bang, schat. Waar ben je? Gaat het wel goed met je?”
“Ik kan het nu niet uitleggen. Je zult het snel begrijpen. Beloof het me alsjeblieft.”
