Mijn moeder hief haar glas en kondigde aan dat mijn broer net een huis had gekocht in het duurste deel van de Hill Country. Ze draaide zich naar me toe, haar glimlach werd breder, en vroeg wanneer het mij eindelijk zou lukken. Ik zette mijn glas neer en zei dat het zou gebeuren als hij het huis niet meer van me zou huren. De muziek speelde, maar de lucht was verdwenen. Mijn telefoon trilde met een melding van de vastgoedbeheerder. De uitzettingsbevelen waren vandaag ingediend.
Mijn naam is Piper Wallace. Ik ben 34 jaar oud en al twintig jaar een soort spook in mijn eigen familie. Ik stond bij de koelbox, nippend aan lauw bruisend water, en keek toe hoe het tafereel zich ontvouwde in de achtertuin van mijn ouders in Round Rock, Texas. De lucht was zo dik dat je er bijna op kon kauwen, en rook naar verbrande houtskool, muggenhout en het weeïge parfum dat mijn moeder, Linda, al sinds de jaren negentig droeg. Het was 35°C in de schaduw, maar de hitte van de barbecue was niets vergeleken met de verstikkende warmte van de trots van mijn ouders.
Ze vierden het weer. Mijn broer, Dylan, was zoals altijd het middelpunt van de belangstelling. Hij stond aan een terrastafel met een speciaalbiertje in zijn hand, gekleed in een linnen overhemd dat waarschijnlijk meer had gekost dan mijn eerste auto. Hij lachte die gemakkelijke, charmante lach die hem van de strafbank op de middelbare school had gered en hem als volwassene in de schulden had gestort. Zijn nieuwe vriendin, Sierra, hield zijn arm vast. Ze zag er jong en hoopvol uit, en totaal onbewust van het feit dat ze met een fata morgana aan het daten was.
Mijn vader, Rey, stond achter de grill en bakte hamburgers met een enthousiasme dat ik zelden zag, tenzij Dylan in de buurt was. Hij keek naar zijn zoon met ogen die bijna vol tranen van bewondering stonden.
“Aandacht allemaal. Aandacht alstublieft.” Linda klapte in haar handen, het geluid scherp en dringend. Ze stapte op het licht verhoogde houten terras, dat ze als het ware tot haar podium maakte. Het gepraat van tantes, ooms en neven en nichten verstomde. Zelfs de kinderen stopten met het achtervolgen van de hond.
Linda straalde toen ze een plastic beker witte wijn hoog in de lucht hief.
‘Ik wil mijn zoon even voor schut zetten,’ kondigde ze aan, haar stem een octaaf hoger. ‘We weten allemaal dat Dylan zo hard heeft gewerkt aan zijn bedrijven. Nou, hard werken loont. Zeg het ze maar, Ray.’
Ray veegde zijn handen af aan zijn schort en glimlachte.
