Een perceel van 115 vierkante meter in het stadscentrum, twee jaar geleden op mijn naam geregistreerd.
Een spaarrekening ter waarde van meer dan 3,2 miljoen Mexicaanse peso’s, op mijn naam als begunstigde.
Een handgeschreven brief van meneer Velasco, waarin hij zijn advocaat vraagt deze veilig te bewaren: “Mijn schoonzoon klaagt veel, maar hij onderhoudt me al 20 jaar en lijdt nooit honger.”
Mijn dochter is lui, en hij draagt alle lasten. Ik heb een lang leven geleefd; ik weet wie goed is en wie niet. Hij heeft mijn betaling niet nodig, maar ik kan niet sterven zonder hem iets na te laten.”
Ik verstijfde en de tranen sprongen me in de ogen, hoewel ik niet begreep waarom.
Het bleek dat hij helemaal niet arm was. Het land was een familiebezit dat hij volledig geheim hield en waar hij nooit over sprak.
De spaarrekening bestond uit geld dat hij gedurende zijn leven had opgebouwd via pensioenen en overheidsuitkeringen, met samengestelde rente, waarvan hij nog geen cent had gebruikt.
Hij besloot het aan mij over te laten, mij die hij ooit als een “parasiet” beschouwde en van wie hij zich liever wilde afzonderen.
Die avond zat ik alleen voor zijn altaar en stak een wierookstokje aan. Terwijl ik naar zijn lachende foto keek, fluisterde ik:
“Ik had het mis, Vader…”
“Je hebt je hele leven in stilte geleefd en niemand is je ooit iets verschuldigd geweest, zelfs niet degenen die je ooit als een last beschouwden.”
