Mijn leven stortte in toen ik mijn zoon, Michael, samen met mijn schoondochter, Rebecca, uit de vrachtwagen zag stappen. En ik hoorde woorden die ik nooit zal vergeten: “Dit is voor ons nieuwe huis. Dit heb je niet meer nodig.” Ze drongen mijn huis binnen als dieven en namen mijn tv, koelkast, meubels en zelfs de schilderijen die al 30 jaar aan mijn muren hingen mee. Ik zag ze wegrijden met al mijn bezittingen.
Maar toen ze bij de poort van hun nieuwe huis aankwamen, remden ze plotseling en verstijfden ze. Ik had nooit gedacht dat mijn zoon tot zulke wreedheid in staat zou zijn.
Ik ben 73 jaar oud en de afgelopen 50 jaar heb ik alleen voor hem geleefd. Toen zijn vader omkwam bij dat vreselijke ongeluk, was Michael pas 15. Ik werd weduwe op mijn 23e, met lege handen en een gebroken hart. Ik herinner me die regenachtige avond nog goed, toen ik terugkwam uit het ziekenhuis, mijn zoon huilend omhelsde en hem beloofde dat hij nooit iets tekort zou komen. Wat was ik toch naïef om te geloven dat de liefde van een moeder altijd wederzijds was.
Dag en nacht werkte ik als naaister in dat kleine kamertje achter in het huis. Mijn vingers zaten onder de littekens van de naaldprikken. Mijn ogen spanden zich in onder de flikkerende gele lamp, maar ik naaide elke steek met hem in gedachten. De naaimachine werd mijn enige metgezel. Het constante geluid ervan wiegde me ‘s ochtends vroeg in slaap terwijl ik jurken afmaakte voor mijn zestiende verjaardag, schooluniformen, gordijnen voor de buren – allemaal voor Michael, altijd voor Michael.
Toen Michael techniek wilde gaan studeren, aarzelde ik geen moment. Ik verkocht de diamanten ring die zijn vader me op onze trouwdag had gegeven, de gouden oorbellen die ik van mijn oma had geërfd, en zelfs het horloge dat hij me voor onze eerste trouwdag had gegeven. Met dat alles kon ik zijn boeken, collegegeld en andere kosten betalen. Ik herinner me nog goed dat ik naar de pandwinkel ging met alle sieraden in een witte zakdoek gewikkeld. De man bood me 1200 dollar voor alles. Het was niet veel, gezien de emotionele waarde, maar het was genoeg om de eerste termijn van Michaels collegegeld te betalen.
Tijdens die vijf jaar op de universiteit werkte ik twaalf uur per dag. Mijn handen raakten misvormd. Mijn schouders kromden. Maar elke keer dat Michael belde om me over zijn colleges en projecten te vertellen, voelde ik dat het de moeite waard was. “Mam, ik leer zo veel,” zei hij enthousiast, en ik glimlachte, terwijl mijn vingers bloedden van de naaldwonden. Op nachten dat ik niet kon slapen van de pijn, stond ik op om hem te zien studeren, trots dat ik alles voor hem had opgeofferd.
Ik herinner me de dag van zijn afstuderen nog levendig. Ik droeg een wijnrode jurk, de enige elegante die ik nog over had nadat ik bijna al mijn kleren had verkocht om zijn kosten te betalen. Ik klapte tot mijn handen pijn deden telkens als zijn naam werd geroepen. Michael zag er zo knap uit in zijn zwarte toga, zo trots, zo succesvol. Ik vond dat het allemaal de moeite waard was geweest.
‘Dankjewel, mam. Zonder jou had ik het nooit gekund,’ fluisterde hij in mijn oor terwijl we poseerden voor een foto die ik nog steeds op mijn nachtkastje heb staan. Ik koesterde die foto, in de overtuiging dat het het begin was van een nieuw hoofdstuk, een hoofdstuk waarin we eindelijk samen konden genieten van de vruchten van zo’n groot offer.
Maar het leven heeft een wrede manier om ons te leren dat beloftes worden vergeten zodra er nieuwe prioriteiten opduiken. Michael kreeg een fantastische baan bij een bouwbedrijf, verdiende meer dan $3.000 per maand, en ik dacht dat we eindelijk dat oude huis konden renoveren, misschien wat konden reizen, de plekken konden bezoeken waar we altijd van droomden toen hij klein was.
‘Ik koop binnenkort een nieuw huis voor je, mam,’ beloofde hij elke keer als hij ons bezocht.
