Diep in het bos, op een kleine open plek, stond een eenzaam graf.
Elke dag kwam daar, alsof een onzichtbare klok hem riep, een beer. Zijn naam was Bruno, en hij was geen gewone bewoner van het woud. Bruno groeide op onder de zorg van een oudere man, die hem als welpje in huis nam nadat zijn moeder door stropers was gedood. De oude man verzorgde hem, voedde hem, en leerde hem hoe hij zich in de natuur kon redden – zonder hem ooit van zijn vrijheid te beroven.
Toen de oude man stierf, begon Bruno – alsof hij het verlies aanvoelde – het graf dagelijks te bezoeken. Hij kwam, ging er rustig naast zitten, soms ging hij liggen en sloot zijn ogen, alsof hij bad of diep in gedachten verzonken was. Hij zocht daar geen voedsel, groef de grond niet om; zijn gedrag was volledig ongewoon voor een beer.
