Terwijl de twaalfjarige Sophie hardop voorlas aan haar blinde grootvader, stuitte ze op een verweerde brief tussen de bladzijden van een lang vergeten boek – een boek dat haar grootvader nooit meer had durven openen.
Terwijl ze de droevige inhoud leest, ontdekt ze een lang verborgen liefdesverhaal… en een onthulling die alles wat ze dacht te weten op zijn kop kan zetten.
Sophie zat met gekruiste benen aan het voeteneinde van het bed van haar grootvader, badend in de zachte gloed van het middagzonlicht dat door de halfopen gordijnen naar binnen scheen.
De geruststellende geur van oud papier en muntthee bleef in de kamer hangen terwijl haar vingers over de reliëfletters op de omslag van De Graaf van Monte Cristo streelden.
‘Ben je er klaar voor, opa?’ vroeg ze, terwijl ze naar de bejaarde man keek die tegen de kussens leunde.
Opa Walters troebele ogen vertoonden rimpels in de ooghoeken toen hij glimlachte. « Altijd klaar voor een avontuur, mijn kleine boekenwurm. Vroeger las ik je voor, en nu lees jij mij voor. »
‘En ik vind het heerlijk om te doen, opa,’ antwoordde Sophie.
Als je wilt doorgaan, klik op de knop onder de advertentie 
In die beginperiode was het zijn stem die de verhalen tot leven bracht. Maar sinds hij vier jaar geleden zijn zicht verloor, zijn hun rollen stilletjes omgedraaid.
Sophie opende het boek en bladerde erdoorheen, op zoek naar de plek waar ze de dag ervoor waren gestopt met lezen.
‘Weet je, opa,’ zei Sophie peinzend, ‘Dantès heeft jarenlang zijn wraak gepland… maar uiteindelijk liet hij sommige mensen gaan. Sommigen hebben niet eens sorry gezegd. Is dat niet oneerlijk?’
Opa Walter dacht hierover na. « Ah, dat is de vraag, nietwaar? Hij dacht dat wraak hem vrede zou brengen, maar uiteindelijk was het vergeving die hem bevrijdde. »
‘Wat rechtvaardigheid betreft… soms gaat loslaten niet om gerechtigheid. Het gaat erom vrede boven het verleden te verkiezen.’ Hij zuchtte. ‘Een les die ik pas na lange tijd heb geleerd.’
Sophie keek naar haar grootvader. Ze wilde vragen wat hij bedoelde, maar zijn blik was afwezig en bezorgd geworden.
‘Sophie, ik denk dat we De Graaf van Monte Cristo al te vaak hebben gelezen.’ Opa glimlachte flauwtjes. ‘Waarom lezen we niet eens iets nieuws? Kijk eens in de kast. Ik denk dat er nog wel wat boeken zijn die we nog niet hebben gelezen.’
Sophie gleed van het bed en liep naar de kast. De deur ging even schokkerig open en onthulde stapels dozen, keurig gelabeld in het nette handschrift van haar grootmoeder.
Terwijl ze een doos vol winterkleding verplaatste, viel haar iets ongewoons op: een verbleekt rood boek, ingeklemd tussen twee schoenendozen, met een dun laagje stof op de kaft, alsof het al lang vergeten was.
Voorzichtig trok ze het los en blies het stof weg, waardoor vage sporen van gouden letters zichtbaar werden die in de loop der tijd bijna volledig waren verdwenen.
‘Heb je iets gevonden?’ riep opa Walter.
Als je wilt doorgaan, klik op de knop onder de advertentie
Lees verder door hieronder op de knop (VOLGENDE 》) te klikken !
