“Ga nooit naar de boerderij, Catherine. Beloof het me.”
Die woorden, uitgesproken met een intensiteit die me midden in de nacht wakker schudde, waren een van de weinige absolute eisen die mijn man, Joshua, in onze vierentwintig jaar huwelijk aan me had gesteld. Zijn vingers klemden zich om mijn pols – niet pijnlijk, maar met een angstaanjagende urgentie, alsof hij vreesde dat hij, als hij losliet, de controle over iets veel groters zou verliezen. Zijn ogen, gewoonlijk kalm en bedachtzaam, brandden van een rauwe, verontrustende emotie: misschien angst, misschien schaamte, misschien een vluchtige mix van emoties die ik nooit zou kunnen ontcijferen.
Al die jaren heb ik zijn wensen gerespecteerd en ze nooit in twijfel getrokken, zelfs niet toen mijn nieuwsgierigheid ‘s nachts, tijdens lange uren van slapeloosheid, terugkeerde. De “boerderij” was als een spook – een raadselachtige plek uit zijn Canadese jeugd, waarover hij slechts zelden en altijd in halve woorden sprak. Het landgoed dat hij op achttienjarige leeftijd verliet en waar hij, zo leek het, nooit meer naar terugkeerde. Telkens als ik hem voorzichtig probeerde te vragen naar zijn ouders, zijn broers of de uitgestrekte landschappen van Alberta, zweeg Joshua. Hij klemde zijn kaken op elkaar, veranderde van onderwerp en het gesprek vervaagde in een beleefde stilte. Na verloop van tijd leerde ik te stoppen met vragen.
Maar Joshua was er niet meer.
Op een dinsdagochtend eind september werd hij plotseling weduwe door een hartaanval. Hij zakte in elkaar in onze keuken, nog steeds met een kop koffie in zijn hand. Op mijn tweeënvijftigste was ik weduwe, met een rouwende dochter en een toekomst die zich voor me uitstrekte als een onbekende, woelige zee. Het verdriet was fysiek – een constante druk op mijn borst die elke ademhaling en elke beweging tot een enorme inspanning maakte.
‘Mevrouw Mitchell?’ De stem van meneer Winters, Joshua’s advocaat, bracht me terug naar de realiteit.
We zaten in zijn kantoor met houten lambrisering, twee weken na de begrafenis, op dat bijzondere moment waarop de wreedheid van de dood wordt omgezet in documenten, handtekeningen en formaliteiten. Buiten stroomde de herfstregen langs de ramen naar beneden en hulde de skyline van Boston in grijze en gouden tinten.
‘Er is nog één ding,’ zei hij met de professionele tact die kenmerkend is voor mensen die dagelijks lastige informatie moeten overbrengen.
Hij schoof een klein, gelakt doosje naar me toe. Het was prachtig – gemaakt van donker kersenhout, versierd met een esdoornblad ingelegd met lichter hout. Binnenin, op zwart fluweel, lag een oude messing sleutel met een eenvoudige esdoornblad-sleutelhanger. Ernaast lag een verzegelde envelop met mijn naam erop geschreven in Joshua’s vertrouwde, zorgvuldige handschrift.
‘Wat is er gebeurd?’ fluisterde ik, terwijl ik het koude metaal in mijn hand voelde.
“Drie jaar geleden kocht uw echtgenoot onroerend goed in Alberta, Canada,” legde meneer Winters uit. “Volgens zijn uitdrukkelijke instructie mocht u hier pas na zijn overlijden van op de hoogte worden gesteld. De eigendomsakte staat nu op uw naam. De belastingen en onderhoudskosten zijn voor vijf jaar vooruitbetaald.”
Ik begreep er niets van. Joshua, die altijd zo nauwgezet en transparant was in zijn financiën, had een woning in het buitenland gekocht en het me nooit verteld?
“Het pand heet Maple Creek Farm,” voegde de advocaat eraan toe. “Het is zijn ouderlijk huis. De transactie was aanzienlijk: bijna twee miljoen dollar.”
Mijn handen begonnen te trillen. Waar kwam dit geld vandaan?
‘Er is nog iets,’ zei hij, wat zachter. ‘Ongeveer achttien maanden geleden werden er aanzienlijke oliereserves in het gebied ontdekt. Uw man heeft verschillende aanbiedingen van energiebedrijven afgewezen. Elk bod ging om tientallen miljoenen dollars.’
De wereld draaide door. Joshua hield alles verborgen. Maar waarom?
